بذارید چند تا مثال از کلاس‌های خودم بزنم.

🔹 وقتی ازتون می‌خوام writing بنویسید و قبل از جلسه برام بفرستید، بعضی‌ها قبل از اینکه من حتی متنشون رو ببینم، می‌دنش به ChatGPT تا ایراداتش رو بگیره و اصلاحش کنه.
خب، من قراره چطور متوجه بشم شما کجاها مشکل دارید؟ چطور قراره روی اشتباهات پرتکرارتون کار کنیم؟ چطور قراره بفهمید کدوم ساختارها رو هنوز درست یاد نگرفتید یا کجاها نمی‌تونید دانشتون رو به‌درستی به کار ببرید؟
شما در واقع دارید شواهدی رو که به من کمک می‌کنن فرایند یادگیریتون رو هدایت کنم، از بین می‌برید.

🔹 ازتون می‌خوام برای کلاس یه lecture آماده کنید و درباره‌ی موضوعی صحبت کنید. یا یه متن رو بخونید و خلاصه‌ش رو بگید.
اما به‌جای اینکه خودتون فکر کنید، اطلاعات رو مرتب کنید و سعی کنید با زبان خودتون منظورتون رو برسونید، متن آماده رو از ChatGPT می‌گیرید یا خلاصه رو بهش می‌سپارید.
نتیجه چیه؟ یه متن عالی دارید که شاید حتی از پس نوشتن یا گفتنش بدون کمک هوش مصنوعی برنیاید!

و این دقیقاً همون نقطه‌ایه که ابزار کمکی، به مانع یادگیری تبدیل می‌شه.

یادتون باشه، هدف از تمرین زبان این نیست که در نهایت به یه متن بی‌نقص برسید؛ هدف اینه که خودتون بتونید متنی بنویسید، منظورتون رو بیان کنید و با زبانی که یاد گرفتید ارتباط برقرار کنید.

شما باید فرصت اشتباه کردن داشته باشید. باید بفهمید کجاها مشکل دارید. باید تلاش کنید، کلمه پیدا کنید، جمله بسازید و گاهی هم متوجه بشید که نمی‌تونید اون چیزی رو که توی ذهنتونه، به انگلیسی بیان کنید.
چون یادگیری دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شه.

پس لطفاً از ChatGPT استفاده کنید، اما نه برای اینکه به‌جای شما یاد بگیره!
برای ایده گرفتن، پیدا کردن منابع، تمرین بیشتر و گرفتن بازخورد اولیه ازش کمک بگیرید؛ اما اجازه بدید نوشته‌ها و صحبت‌های خودتون، قبل از هر اصلاحی، به دست مدرس برسه.

هوش مصنوعی باید به یادگیری شما کمک کنه، نه اینکه جای فرایند یادگیریتون رو بگیره.

Plan • Practice • Progress 🎯