جرمی اسکیهیل، سردبیر دراپ سایت که این گزارش تحقیقی مفصل را تهیه کرده، در گفتگویی با برنامه یوتوبی Breaking point می‌گوید، «باید بگویم که من بیش از ۲۵ سال است که روزنامه‌نگاری می‌کنم و بخش زیادی از کارم را در مناطق جنگی انجام داده‌ام. دربارهٔ کشتارها و شکنجه‌های آمریکا در عراق گزارش تهیه کرده‌ام. همچنین دربارهٔ گسترش حملات پهپادی در دوران ریاست‌جمهوری باراک اوباما گزارش داده‌ام؛ از جمله حملاتی که شمار زیادی از غیرنظامیان، از جمله کودکان، را به کشتن دادند.

بنابراین، گزارش‌دادن دربارهٔ جنایات جنگی آمریکا یا کشته‌شدن کودکان برایم تازگی ندارد. اما فکر نمی‌کنم در تمام دوران زندگی حرفه‌ای‌ام به‌عنوان روزنامه‌نگار، دربارهٔ جنایتی هولناک‌تر از این گزارش تهیه کرده باشم.

افرادی که پذیرفتند داستانشان را برای ما تعریف کنند، پزشکان، والدین و معلمان بودند. در آن حملات هوایی، ۲۶ معلم کشته شدند که همگی زن بودند. یکی از این معلمان شش ماه باردار بود.
این اتفاق واقعاً قلب انسان را به درد می‌آورد. هنوز نمی‌توانم از عمق وحشتی که مردم در آن روز تجربه کردند، عبور کنم.
من به این موضوع از زاویهٔ تیراندازی‌های مرگبار در مدارس آمریکا هم فکر می‌کنم. می‌دانید، گاهی بهترین گزارش‌های روزنامه‌نگاری در چنین مواردی، گزارش‌هایی هستند که داستان زندگی کودکانی را که کشته شده‌اند، روایت می‌کنند؛ از رؤیاها و آرزوهایشان برای آینده می‌گویند، از زندگی‌شان حرف می‌زنند و توضیح می‌دهند که در چه زمینه‌هایی استعداد داشتند، مثلاً در ورزش، یا اینکه می‌خواستند در آینده چه‌کاره شوند.
این روایت‌ها ما را مستقیماً با انسانیت کسانی روبه‌رو می‌کنند که زندگی‌شان از آن‌ها گرفته شده است.

اما وقتی بمب‌های خودمان در نقاط مختلف جهان بر سر کودکان فرود می‌آیند، تقریباً هیچ‌چیز دربارهٔ کسانی که در این حملات کشته شده‌اند، نمی‌دانیم.

بنابراین، یکی از اهداف ما در تهیهٔ این گزارش این بود که به سراغ ماجرا برویم و بگوییم: بیایید ببینیم آن روز چه اتفاقی افتاد، اما این بار از دریچهٔ نگاه کسانی که از حمله جان سالم به در بردند و کسانی که عزیزانشان را از دست دادند.
باید به یاد داشته باشیم که صبح ۲۸ فوریه، وقتی مردم ایران از خواب بیدار شدند، آخرین خبری که شب قبل شنیده بودند این بود که وزیر خارجهٔ عمان با جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، در واشینگتن دیدار کرده و پس از آن گفته بود: «فکر می‌کنم در آستانهٔ رسیدن به توافق هستیم.»
قرار بود چند روز بعد، در وین اتریش، مذاکرات فنی دربارهٔ پروندهٔ هسته‌ای برگزار شود.
منابع ما در تهران، از جمله منابعی در دولت ایران، به ما می‌گفتند که تمام نشانه‌هایی که از میانجی‌ها دریافت می‌کنند، حاکی از آن است که دور فنی مذاکرات در وین برگزار خواهد شد. البته باید دید در آنجا چه اتفاقی می‌افتد.
در چنین شرایطی، مردم ایران صبح از خواب بیدار شدند و راهی مدرسه و محل کارشان شدند.
آن روز شنبه بود، اما از نظر کاری و تحصیلی، معادل صبح دوشنبه در آمریکاست؛ چون در ایران، شنبه آغاز هفتهٔ کاری و تحصیلی محسوب می‌شود.
مردم در سراسر کشور از خواب برخاستند. می‌دانستند که احتمال جنگ وجود دارد، اما تصور نمی‌کردند جنگ همان صبح آغاز شود.
مردم در ترافیک گیر کرده بودند و عجله داشتند بچه‌هایشان را برای رفتن به مدرسه آماده کنند.
از طرف دیگر، ماه رمضان بود. بیشتر بزرگسالان و تقریباً همهٔ کودکانی که کلاس سوم ابتدایی یا بالاتر بودند، روزه می‌گرفتند. بنابراین، مردم از پیش هم در شرایطی دشوار و پراسترس قرار داشتند.
سپس حملات هوایی در تهران و شهرهای دیگر آغاز شد.
اکنون می‌دانیم نخستین هدفی که آن روز مورد حمله قرار گرفت، محل اقامت رهبر جمهوری اسلامی ایران، آیت‌الله علی خامنه‌ای، بود. او و چند تن از اعضای خانواده‌اش در این حمله کشته شدند.
به همین دلیل، بخش زیادی از پوشش خبری آن صبح به گمانه‌زنی دربارهٔ ترور خامنه‌ای اختصاص داشت. گزارش‌هایی نیز منتشر می‌شد مبنی بر اینکه مواضع مختلف نظامی سپاه پاسداران هدف حمله قرار گرفته‌اند.
در همین حال، در شهر جنوبی میناب، که در شمال عمان و در نزدیکی تنگهٔ هرمز قرار دارد...
مارکوپولو نیز در سفرنامه‌هایش از میناب نوشته و از این منطقه عبور کرده بود.
میناب از نظر راهبردی منطقه‌ای بسیار مهم است. در عین حال، این شهر یکی از مناطق مهم کشاورزی ایران و مرکز صنعت انبهٔ کشور نیز محسوب می‌شود....»

https://t.me/HamounMedia/94