روزی، خودم روی صندلیِ مراجع نشسته بودم؛
با دنیایی از سؤال، تردید و رؤیاهایی که هنوز شکل نگرفته بودند.
آن روزها، شاید نمی‌دانستم هر قدمی که با تلاش برمی‌دارم،
مرا به جایی می‌رساند که روزی، خودم چراغ راهِ دیگری شوم.

امروز، برای لحظه‌ای از پشت این میز بلند شدم
تا این صندلی را از نگاهِ کسی ببینم که روبه‌روی من می‌نشیند؛
کسی که شاید دلش پر از حرف‌های نگفته باشد،
شاید راهش را گم کرده باشد،
و شاید فقط به یک نفر نیاز داشته باشد که بگوید:
«هنوز می‌شود از نو شروع کرد.»

این صندلی، برای من فقط یک صندلی نیست؛
یادآورِ مسیری‌ست که با تلاش ساخته‌ام؛
مسیری از «نمی‌دانم»های دیروز
تا «می‌توانم راهی نشان بدهم»های امروز.

و چه حس عجیبی‌ست…
روزی مراجعِ یک مسیر باشی،
و سال‌ها بعد، خودت بخشی از مسیرِ آدم دیگری شوی.

شاید رسالتِ مشاوره همین باشد؛
گاهی نه یک راهِ آماده،
که یک جمله، یک امید، یک شنیدنِ صادقانه🩵
و دستی که کمک کند آدم،
دوباره راهِ خودش را پیدا کند. 🌱




الهه ایرانی✨