شعر سە سطری در فرهنگ ما شاید بە دیرینگی قوم آریایی باشد. از همان نخستین روزهای هویت یافتن این قوم، و بعدتر شکل‌گیری متون مذهبی مانند گاتاهای زرتشت، ایرانیان با ادبیاتی اندیشه‌های الهی و حتی انسانی را بیان کردند کە نتیجۀ مستقیم آن ظهور شعرهایی سطری و منظومه‌هایی با بندهای سە سطری بود. اگر در کشاکش اندیشە‌های گاە متناقض، گاتاهای زرتشت را نە سرودۀ او، کە الهامات وحیانی بر او بدانیم، نخستین واژگان ثبت شدە از سوی آفریدگار جهان بر ذهن انسان، در قالب شعر سە سطری ظهور کردە است.
بی‌شک همین روال ادبی و هنری حاکم بر متون کهن در آیینۀ ادبیات اعصار بعد ایرانی شکوفاتر شد و در ادبیات عامۀ مردم و ادبیات درباری ظهور یافت. «خسروانی» آن گونە از شعر سە سطری بود کە در ادبیات رسمی ایران پیش از اسلام شناختە شدە بود و شخصیت و هویت داشت. پس از اسلام با دگرگونی وسیع در پایگاە حکومت و دین، خسروانی بە صورت زیرشاخە‌های فولکلورش حیات یافت، مثل سە خشتی کە امروز بە‌خوبی آن را می‌شناسیم. اما در عرصۀ ادبیات رسمی، کە بیشتر تحت تاثیر تعلیمات مذهبی، عرفانی و ادبیات درباری بود، کمتر رد پایی از آن دیدە ‌می‌شود...

خسروان نوخسروانی: برگزیدهٔ نوخسروانی‌های شاعران نوخسروانی‌سرا از ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۵ | گردآوری علی عباس‌نژاد | نشر همان | آذر ۱۳۹۶ | ۲۹۶ صفحه | پخش گسترش ۷۷۳۵۴۱۰۵ |

https://t.me/hamanpub/54