تا هنگامی که رسانه‌‏ها به صورت کاملاً انحصاری در نیامده باشند، انسان می‌‏تواند آن‌ها را به جنگ یکدیگر بیندازد و با هم مقایسه کند و بدین ترتیب در برابر داده‌های هر یک از آن‌ها مقاومت کند. هرچه رقابت میان رسانه‌‏ها واقعی‏‌تر باشد، پایداری انسان نیز بیشتر خواهد بود. اما حقیقت ماجرا آیا همین است؟ و تا چه اندازه؟ آیا مردم گزارش‌هایی را که دربارۀ روی‌دادها و سیاست‌ها به دست می‏‌آورند واقعاً با هم مقایسه می‌‏کنند و آیا محتویات رسانه‌‏ها را به جنگ یکدیگر می‌‏اندازند؟
رسانه‏‌ها به آدمی می‏‌گویند که کیست ـ به او هویت می‌‏بخشند؛ به او می‏‌گویند که می‏‌خواهد چگونه باشدـ به او انگیزه می‌‏دهند؛ راه رسیدن به این هویت را به او نشان می‌‏دهندـ شیوۀ کار را یادش می‏‌دهند؛ به او نشان می‌‏دهند که حتی اگر از چنین هویتی محروم باشد چگونه وانمود کند که دارای آن است ـ راه گریز را نشانش می‌‏دهند. وجود فاصله میان هویت و انگیزه، به ابداع شیوۀ کار یا راه گریز منجر می‌‏شود. این شاید فرمول اساسی روان‌شناسی رسانه‌‏های گروهی امروزی باشد، اما فرمولی نیست که با رشد انسان‏ هماهنگی داشته باشد. بلکه فرمول جهانی غیرواقعی است که رسانه‏‌های گروهی ساخته‌‏اند و آن را دوام و بقا می‌‏بخشند.


جامعهٔ توده‌وار | سی. رایت میلز | ترجمهٔ حسین معصومی همدانی | نشر همان | ۷۰ صفحه | چاپ اول |


پخش: گسترش / صدای معاصر / سرزمین / پیام امروز / دوستان / ۵۹

+ امکان سفارش و ارسال پستی رایگان

ارتباط با نشر همان:
Telegram: @HamanPublications
Instagram: @HamanPub
Email: hamanpub@gmail.com
Phone: (+98) 9912010456


#همان
#معصومی_همدانی
#جامعه
#رسانه
#قدرت
#سیاست
#کتاب_جدید
#میلز


https://t.me/hamanpub/143