کلمات جادو دارن. با کلمه می‌شه تصویرسازی کرد، با کلمه می‌شه امنیتِ کاذب یا واقعی ساخت، رویا فروخت، ابراز علاقه کرد و قشنگ‌ترین ورژن از خودمون رو پرزنت کرد. آدم‌ها با شعر، تعریف و تمجید، وعده‌های قشنگ و حرف‌های گرم جذب هم می‌شن؛ چون گوش و ذهن ما تشنه‌ی شنیدن حس ارزشمندی و توجهه. اولِ هر رابطه‌ای کلمات حرف اول رو می‌زنن؛ آسون هم هست، نه هزینه‌ای داره نه زحمتی، کافیه لحنت خوب باشه و ادبیاتت دلنشین. اما امان از دنیای عمل. رابطه تو قاب کلمات باقی نمی‌مونه؛ وارد زندگی روزمره و موقعیت‌های واقعی می‌شه. اینجا جاییه که نقاب‌ها می‌افته و عیار آدم‌ها معلوم می‌شه. طرف می‌گه همیشه پشتتم، اما تو اولین چالش غیبش می‌زنه. می‌گه برام باارزشی، ولی رفتارش پر از بی‌احترامی، پنهان‌کاری یا بی‌تفاوتیه. می‌گه عاشقتم، اما با کارهاش احساس ناامنی و اضطراب بهت تزریق می‌کنه. اعتماد آروم‌آروم ترک می‌خوره و در نهایت می‌شکنه. آدما شاید مدتی با وعده و کلمات قشنگ بمونن، ولی در نهایت این رفتارها، ثبات قدم و احترامه که تعیین می‌کنه تو زندگی هم موندگار بشن یا برن پی کارشون.