آدم‌ها معمولاً دوست دارن تو همون آدمی بمونی که براشون قابل پیش‌بینی، بی‌دردسر و مطیع بودی. وقتی شخصیتت گسترش پیدا می‌کنه شروع می‌کنی به نه گفتن. مرزهای سفت و محکم برای خودت می‌ذاری. دیگه به باج‌خواهی‌های عاطفی دیگران تن نمی‌دی. هزینه‌ش اینه که ممکنه یه سری آدم‌ها، جمع‌ها یا حتی رابطه‌های قدیمی از دست برن و تو طعم یک تنهایی رو بچشی تا خودِ واقعی‌ت رو پیدا کنی. پایین موندن و در سطح زندگی کردن خیلی ارزونه؛ مسئولیت نداره، درد نداره، کسی هم کاری به کارت نداره. اما وقتی بخوای قد بکشی باید پوست بندازی و مسئولیت کامل تمام اشتباهات، شکست‌ها و انتخاب‌هات رو گردن بگیری و دیگه انگشت اتهام سمت بقیه نگیری.