درد جزئی از بازیِ زندگیه. دل‌شکستگی، سوگ، شکست، بیماری، خیانت، یا از دست دادن. هیچ‌کس نمیتونه بگه زندگی بدون درد وجود داره. اما آشتی نکردن با رنجت یعنی انکارش کنی، ازش فرار کنی، خودت رو سرزنش کنی، قربانی‌مآبانه بگی چرا من؟ یا به جای هضم کردن تروما، روش خاک بریزی و بگی اصلاً طوری نشده! وقتی با رنجت آشتی نمی‌کنی، اون زخم باز و چرکین می‌مونه. مثل آدمی می‌شی که دستش شکسته ولی آتل نبسته. هر کی تو خیابون از بغلش رد بشه و تصادفاً بهش بخوره، دادش هوا می‌ره! در حالی که مقصر اون رهگذر نیست، مشکل اینه که این دست از قبل شکسته بوده.