داشتم فکر می‌کردم یکی از علت‌هایی که از طرف خدا "اشرف مخلوقات" خطاب شدیم این می‌تونه باشه که آدمیزاد از بدو تولد بدون اینکه مکثی داشته باشه، برای بقا و هدف جنگیده. بخوام واضح‌تر بیانش کنم: هیچکس از موعود مرگش خبردار نمیشه. درواقع من و تو می‌جنگیم بی‌آنکه به این قضیه توجه کنیم که ممکنه روز رسیدن به هدف، مرده باشیم و درگیر بندای کفن باشیم. ممکنه وسط دوییدن‌ها و دغدغه‌هایی که یک نخ‌ش وصله به آینده و یک نخ‌ش وصله به حال، با مرگ روبرو بشیم. خیلی محترم و قشنگه که تو ندونی چقدر وقت داری واسه زنده بودن اما بجنگی و تلاش کنی چون امید داری به بودن و رسیدن. امید داری و اعتماد.
لبخندآوره و افتخار کردنی. پس لطفا به خودت افتخار کن حتی واسه وقتایی که زانو زدی و به غایت رسیدی.

#چای‌دم‌کردم