به بی‌نَواییِ خود شد دلم چو نِی سوراخ، دمی که نِی به نَوا داد، بی‌نَوایی زد. دُکّانِ پسته‌یِ بی‌مغز بسته شد آن روز، که با دهانِ تو لبخندِ خودنمایی زد!