بیگانه

او همانند دیگر انسان‌ها نبود ؛ ذهنیتی متفاوت و رفتاری به دور از انتظار داشت. از نظرش ، او متفاوت‌ترین فردی بود که تاکنون ملاقاتش کرده بود.

او نیامده بود که پسر را تغییر دهد ؛ آمده بود تا به او نشان دهد حتی در تاریک‌ترین شب‌ها هم می‌توان جایی برای آرامش داشت.

او باور داشت آن دختر دستان شفابخشی دارد ؛ چراکه هر زمان دست بر صورتش می‌کشید ، ذهنش از هر آنچه اتفاق افتاده و نیفتاده بود ، خاموش می‌شد.

شاید او تنها کسی بود که می‌توانست از میان تمام ویرانه‌های وجودش ، چیزی برای دوست‌داشتن پیدا کند.

آن پسر از هر آنچه لبخند بر لبانش می‌آورد ، محروم بود ؛ اما جنگل چشمان آن دخترک ، لبخندی وصف‌نشدنی بر لبان پسر می‌نشاند. او باور داشت آن دختر قدرتی دارد که می‌تواند از پسِ پسر برآید ؛ کتابی از کینه‌های آن پسر که به سنگینی شب بود ، با لبخند در آغوش می‌گرفت و بارها زمزمه می‌کرد:

«تنِ زخمیِ خود را به من بسپار»

شاید معجزه همین بود ؛ کسی پیدا شود که زخم‌هایت را ببیند و به‌جای پرسیدن دلیلشان ، آرام رویشان دست بکشد.