همونطور که ابتدا گفتم ترسناک‌ترین بخش این نیست که یک نفر آسیب دیده، ترسناک‌تر این است که یک الگو آن‌قدر ریشه‌دار شده که حتی نسل بعد هم ممکن است همان مسیر رو طی کند. انگار راوی می‌بیند که اگر هیچ چیز تغییر نکند، همان آموزش‌ها، همان انتظارات و همان رنج‌ها به شکل دیگری دوباره تکرار می‌شوند اما نکته هوشیاری و بصیرت نسل‌سوخته است که چطور برای به دام نیفتادن نسل بعدی تلاش میکنه.
و پایان این بخش فقط ناامیدی نیست. «I've gotta try» شاید کوچک‌ترین جمله‌ی آهنگ باشه اما یکی از مهم‌ترین‌هاست چون نشون میده شکستن یک چرخه همیشه با اطمینان و قدرت شروع نمیشه، گاهی فقط با یک تصمیم کوچک شروع می‌شود: تلاش کردن!
حالا چه طبق سلیقه خواننده که روی آزادگی جبهه خودش تاکید داره و چه هرکسی که توی چرخه تکراری کلیشه‌های جامعه گرفتار شده و هویتش رو توسط اونا تعریف میکنه تنها چیزی که میشه ما رو از این دام‌ها نجات داد تلاش کردنه!