جنوب ما به خلیج فارس گلگونش محبوب است..
از مردان خوش‌غیرتی که چنان بر پل خرمشهر گام گذاشتند که‌ حتی اسمشان را هم برای شنیده شدن فریاد نزدند..
از دست بسته غواصانی که اروند آخرین آغوششان شد..
تا هواپیماهای غرق گشته بر فراز خلیجش با رویای صدها مسافرها..
تا دخترکانی که طلوع ایران در میناب شدند..
تا ماکان‌هایی که کفش‌هایشان را برای رسیدن به بهشت جا گذاشتند..
تا کوچه خیابان های لامردی که یادگار ترکش در زندگی مردمان شدند..
تا عروسی که حنای بهترین شب زندگیش را با خون بچه های شادمان مهمانیش زینت بخشید و صدای کل کشیدن مهمانانش به زجه‌هایی موشک خورده تبدیل شد..
برایمان عادت شده که به اسم میهن پرستی؛ اصالتی ذلت‌بار و بی حافظه تاریخی سالم و فاقد هرگونه سلول خاکستری، هلهله سر بدهند و در عزاداری تکه دیگری که همیشه گوشه نقشه ما، خونین جگر دفاع حقیقی وطنش بوده؛ در برابر موشک‌ها تعظیم کنند و انگشت تقصیر در دادگاه بی کفایت قضاوتشان را به سمت خونابه های ریخته شده، ببرند...
معلوم است که رنگ رقص خواری آنان تصویری گمشده در برابر سرخی شجاعانه خطه گرم جنوبی است که از ابتدا نفرات نخل ایرانش با خون مردمانش خرمای غیرت را شکفته است!