معنی غزل شماره ۱۹۱


۱- كيست كه از راه و رسم جوانمردي  با من وفادار بوده و در حق گناهكاري چون من  يك لحظه نيكي كند.

۲- (كيست كه)  اول با صداي خوشِ آواز و بانگ ني : پيغام  اورا به دل من رسانيده  پس از آن با ساغري شراب با من   هم پياله و همراه شود
۳- از آن دلبر كه جان من از دست او به ستوه آمده و كام دلم از او روا نشد ، نمي توان نوميد بود. شايد بر سر مهر آمده  از من دلجويي كند.

۴- به او گفتم   تا ياد مي دهم  موفق به باز كردن گرهي از زلف تابدار تو نشدهام . پاسخ داد كه منم به زلف خود تعليم داده ام تا با تو فريبكاري و جنگ وگريز نمايد.

۵- به مشام  زاهد  و صوفي پشمينه پوش خشك ، بوي از عشق و معرفت نرسيده است ، نكته يي از شور و شوق مستي عشق با او در ميان نه تا عالم هشياري و خود پرستي را ترك گويد.

۶- براي گداي بي سروپايي چون من، داشتن چنان معشوقي محال است  كي وكجا پادشاهي  ، با يك رند بازاري نرد عشق باخته است؟

۷- براي من آسان است كه از دست آن زلف گره گير تابدار جور بكشم ، چرا  كه آن  عياري كه تردستي و تجاوز و دزدي مي كند  از كندو زنجير نمي هراسد.

۸- حافظ با داشتن چشمهاي نيرنگ باز او قصد ديدارش مكن كه اين چشمهاي  مست و شوخ وشنگ در حيله گيري استاد است.

۹- سپاه غم از شماره در رفت. از طالع خود ياري مي طلبم تا شايد بهاء الدين عبدالصمد مرا از چنگ آن رهايي بخشد.

http://t.me/gonbade_davvar