از دیدگاه زیگموند #فروید ؛ چرا #عاشق بعضی آدم‌ها می‌شویم؟

گاهی ما عاشق کسی می‌شویم که ویژگی‌هایی دارد که خودمان آرزوی داشتنشان را داریم؛ کسی که اعتمادبه‌نفس، آرامش، قدرت یا استقلالی دارد که شاید در وجود خودمان کمتر احساسش می‌کنیم.

از دیدگاه روان‌کاوی، بخشی از انتخاب‌های #عاطفی ما می‌تواند تحت‌تأثیر نیازهای ناخودآگاه، تجربه‌های کودکی و تصویری باشد که از خودمان داریم. گاهی در دیگری چیزی را می‌بینیم که دوست داریم در خودمان پرورش دهیم و گاهی جذب ویژگی‌هایی می‌شویم که یادآور روابط و تجربه‌های گذشته ما هستند.

به همین دلیل، عشق همیشه فقط درباره شناخت دیگری نیست؛ گاهی درباره شناخت بخش‌هایی از وجود خودمان است که هنوز به آن‌ها آگاه نشده‌ایم.

اما یک نکته مهم وجود دارد: اینکه کسی ویژگی‌های آرمانی ما را دارد، لزوماً به معنای عشق عمیق و رابطه سالم نیست. عشق #بالغ زمانی شکل می‌گیرد که بتوانیم دیگری را با تمام تفاوت‌هایش بشناسیم و دوست داشته باشیم، نه اینکه فقط تصویری از آرزوهای خودمان را در او ببینیم.

شاید گاهی لازم باشد از خودمان بپرسیم:
«من واقعاً عاشق این #آدم شده‌ام، یا عاشق چیزی هستم که در وجود او می‌بینم و آرزو دارم خودم داشته باشم؟»

📚 منبع: زیگموند فروید، روان‌شناسی گروهی و تحلیل من (1921)؛ و نوشته‌های او درباره خودشیفتگی و انتخاب ابژه در عشق (1914).

‌🌱مرکزمشاوره گفتمان
@goftemanclinic