ترکیب Sonnet 5.5 و Opus 5.5 این روزا خیلی خوب جواب میده.

الگویی که برای من جواب داده اینه: کارای حجیم و تکراری (پیاده‌سازی، ریفکتور، نوشتن تست، پر کردن جزئیات) رو میدم به Sonnet 5.5. تصمیم‌های مهم رو میدم به Opus 5.5: طراحی، review، و جاهایی که اشتباه گرون تموم میشه. هزینه و سرعت متعادل میمونه و رو بخش‌های حساس هم کیفیت نمیاد پایین.

چیزی که تازه حس کردم اینه که طول تسک‌های long-running از چند ساعت رسیده به چند روز. یکی دو بار پیش اومده که دو سه روز کار توسعه تو بک‌گراند جلو رفته و من اصلاً متوجه نشدم. نکته مهم‌ترش اینه که کار واقعاً پیش رفته بود. اینطوری نبود که چرت و پرت تولید کرده باشه. خروجی بی‌ربط نبود و میشد ادامه‌ش داد.
این ماجرا با اکانت ۲۰ دلاری شدنیه و اگه با همون اکانت به محدودیت خوردید، اون موقع به فکر ارتقا باشید.
البته هنوز باید نظارت داشته باشید در مراحل مختلف پروسه. ولی نسبت به چند ماه پیش، اعتماد به اینکه یه تسک بلند رو رها کنی خیلی بیشتر شده.

یه نقش مهمی که به نظرم باید ایفا کنیم qa-engineer بودنه!
https://x.com/adocomplete/status/2104638097678020992

@gocasts

Ai for Software
@aicasts_ir