گیسو حنایی من!
ای چشم‌هایت فریاد
و بازوانت گردباد!
آه ای بنفشه‌گیسو
بگذار تا بنفشه بروید
از بطن سرد خاک
بگذار تا بنفشه تو باشی
از خاک من برویی.
بگذار تا حضور تو را بشنوم
از بطن سرخِ زادن
در لحظه‌وار سبز شکفتن
بگذار تا نگاه تو ناگاه
ویران کند سکوت سترون را!
«میم آزاد.»
Post #4231
5
Forwarded from چامه‌های ناگهان.