«اگر در کتابی نقطه‌ضعفی از یکی از علما بود، نباید آن را بنویسیم؛ نه تاریخ به آن احتیاج دارد و نه به درد مردم می‌خورد…» (آیت الله استادی، محفل فهرستنگاران نسخ، 1400)

تذکر «نقطه‌ضعف یکی از علمای گذشته» گاهی در تصحیح مبانی علمی عالمان و رفتارهای متدینان تأثیر جدی دارد. اصرار بر اینکه تنها نکات مثبت گفته شود، ذهنیت‌ها به گذشته را خراب می‌کند و زمینه‌ساز تقدیس‌ها و تقلیدهای نابه‌جا است، و این روحیه به «تضعیف مذهب» می‌انجامد. عملاً هم فِرَق هرچه ضعیف‌تر، از نگاه انتقادی به خود دورتر! (مانند پندار خلوص نصیریان و برخی سلاسل صوفیه) و بر عکس.
البته عیوب شخصی فرق دارد. اما کتمان اشکالات علمی، هم خلاف رویکرد علمی و مصلحت حقیقت است، و هم خلاف مصلحت مذهب.

گاه برخی آدرس اشتباه می‌دهند که نجاشی، ابن غضائری و صدوق با برخی انتقادات، تضعیف مذهب کرده‌اند. این نگاه نادرست است. اتفاقاً هم از جهت درونی اصل نقدها (فارغ از سهوهای موردی) تقویت مذهب است، و هم از منظر بیرونی موجب تألیف قلوب غیرشیعیان است. چنانکه ما هم وقتی تحقیق سنی خوبی در نقد بزرگان متقدمشان یا در نقد فضایل جعلی خلفا می‌بینیم، احساس می‌کنیم انصاف به‌خرج داده‌اند.