هنوز دوستش داشتی. و شاید همان هنوز، همه‌ی کاسه و کوزه‌ها را شکسته بود! دوست‌داشتن گاهی بی‌فایده می‌شود. گاهی که خودت را ببازی در این مسیر. که لحظه‌ای به خودت بیایی و ببینی، کوتوله‌ی سیاه و دوست‌داشتنی‌ای که سایه می‌نامیدند همراهت نیست! و این تنها دو معنی داشت؛ جسمت را، ماهیتت را باخته بودی. و یا در شب و تاریکیِ محض اسیر شده بودی. که هردو حالت، رهِ نیستی و فنا در پیش داشت.