یکی از کلیشه‌های رایج این است که گفته می‌شود نگران مذاکرات نباشید؛ دست نیروهای مسلح روی ماشه است.
اگر در جنگ و حتی صلح، دست نیروهای مسلح روی ماشه نباشد، روی چه باشد؟!
جنگ اول و دوم هر دو زمانی آغاز شد و ضربات جبران ناپذیر به ما زد که دست‌مان روی ماشه بود!
دست‌مان روی ماشه بود که در دقایق اول جنگ اول بسیاری از فرماندهان و دانشمندان‌مان را زدند!
دست‌مان روی ماشه بود که در اولین تیر موشک جنگ دوم رهبرمان را زدند!
دست روی ماشه بودن یعنی انتظار و انفعال.
باید ابتکار عمل را در دست گرفت و پیش‌دستانه حمله کرد و سازمان رزم دشمن را متلاشی نمود.
در جنگ ضربه اول است که کارایی دارد، نه کاپ اخلاق!
احمد قدیری
۱۴۰۵/۲/۹

@GhadiriNetwork