زمانی که در ۱۴۰۰/۱۱/۱۱ و در آستانه آغاز دهه فجر، نقاشی ققنوس موسوی از اینستاگرام خاتمی منتشر شد، برای نخستین‌بار در کشور اعلام کردم این یک کد و نماد برای آشوب پیش‌رو در ایران است. کدی که حدود ۷ ماه بعد در قامت شورش موسوم به «زن، زندگی، آزادی» عینیت یافت و نماد پرتکرار آن نیز در میان اپوزوسیون داخل و خارج از کشور «ققنوس» شد.
این تحلیل و پیش‌بینی، نه از باب حدس و گمان که به جهت شناخت ماهیت و مأموریت موسوی بود: شاه‌مهره CIA که در سال ۶۰ حسن آیت را ترور کرد و اسناد در دستان وی را ربود و در سال ۸۸ هم مأمور به اجرای نسخه سبز انقلاب‌های رنگین ایالات متحده گشت.
اکنون نیز بیانیه ۱۴۰۴/۴/۲۰ موسوی را مکمل طرح کلان تجزیه و فروپاشی ایران و پیوست سیاسی و پیشینی پروژه خونین ضدامنیتی می‌دانم. خصوصا جایی که عبارت «حق تعیین سرنوشت» (The Right of Self-Determination) را به کار برد؛ اصطلاحی معنادار در ادبیات سیاسی که کلیدواژه تجزیه‌طلبی و خودمختاری اقلیت‌های قومی و نژادی است؛ خصوصا که آن عبارت در بیانیه موسوی همراه شد با طرح «رفراندوم» و «مجلس مؤسسان» به عنوان بستر اجرای پروژه تجزیه ایران.
احمد قدیری
۱۴۰۴/۵/۱۹

@GhadiriNetwork