۱۰ شعر خواندنی از سهراب سپهری

به بهانه‌ی زادروز شاعری که زیبا زیست
(۱۵ مهر ماه ۱۳۰۷-۱ اردیبهشت ۱۳۵۹)

سهراب سپهری شاعر و نقاش ایرانی بود. او در کاشان به دنیا آمد، در دانشکده‌ی هنرهای زیبا نقاشی خواند و در کنار شعر، نقاشی را هم تا پایان عمر ادامه داد. شعرهایش ابتدا از شعر نو و نیما یوشیج اثر گرفتند؛ اما به‌تدریج زبان و جهان شعریِ منحصربه‌فردی پیدا کردند. هشت دفتر شعر او در مجموعه‌ی هشت کتاب گرد آمده‌اند.

جهان‌بینی سپهری بر دوباره دیدن جهان تاکید دارد: توجه به طبیعت و جزئیات ساده، مهربانی با انسان‌ها و فاصله گرفتن از عادت‌هایی که نگاه را تیره می‌کنند. در شعر او، آب، درخت، پرنده و راه نشانه‌هایی برای مکث، پرسیدن و نزدیک‌تر شدن به زندگی‌اند. نگاهش رنگی از تأمل عرفانی و آشنایی با فرهنگ‌های گوناگون دارد و با زبانی روشن و تصویرهایی ملموس بیان می‌شود.

۱۰ شعر شناخته‌شده‌ی سهراب سپهری

۱. «صدای پای آب»؛ نخستین انتشار در مجله‌ی آرش، آبان ۱۳۴۴؛ بعدتر در هشت کتاب
۲. «مسافر»؛ دفتر مسافر، ۱۳۴۶
۳. «نشانی» یا «خانه‌ی دوست کجاست؟»؛ دفتر حجم سبز، ۱۳۴۶
۴. «حجم سبز»؛ دفتر حجم سبز، ۱۳۴۶
۵. «پشت دریاها»؛ دفتر حجم سبز، ۱۳۴۶
۶. «واحه‌ای در لحظه»؛ دفتر حجم سبز، ۱۳۴۶
۷. «آب را گل نکنیم»؛ دفتر حجم سبز، ۱۳۴۶
۸. «صدای پای شقایق»؛ دفتر حجم سبز، ۱۳۴۶
۹. «غربت»؛ دفتر حجم سبز، ۱۳۴۶
۱۰. «نشانه»؛ دفتر ما هیچ، ما نگاه، ۱۳۵۶

🔗برای اطلاع از تازه‌ترین مسترکلاس‌های ادبی گارنت، به وب‌سایت ما مراجعه کنید.

گارنِت | آگاهی بدون مرز

🔸 @garnettalentt