.
آدم‌ها هر کدام...
بارِ اندوهی را بر دوش می‌کشند؛

گاهی برای زنده ماندن،
باید به جهانی پناه برد
که با چشم دیده نمی‌شود؛
جهانی که از جنسِ خیال است،
رویا خوراک روح است.

ما هر یک سربازی هستیم،
نه با زره و شمشیر،
که با قلبی پر از دلتنگی،
با مشتی خاطره،
و با اندکی امید که هنوز
در وجودمان نفس می کشد.

جهانِ بیرون ،
خشن و بی‌حوصله است
خیال، گریز از زندگی نیست؛
راهی است برای آن‌که انسان،
زیرِ سنگینیِ رنجِ جهان،تاب بیاورد
و هنوز انسان بماند.


@gandomzaran