#پرسش_نجومی
پاسخ تشریحی به پرسش شماره 13:
زمین: در این سیاره شفق‌های قطبی شمالی و جنوبی (Aurora Borealis و Aurora Australis) به‌صورت واضح و مکرر دیده می‌شوند.
مشتری: شفق‌های قوی و دائمی در قطبین مشتری مشاهده شده‌اند؛ همچنین شفق‌هایی مرتبط با تعامل میدان مغناطیسی مشتری و قمرهایش (مثل Io) ثبت شده‌اند.
زحل: شفق‌های قطبی در قطب‌های زحل توسط تلسکوپ‌های فضایی و مأموریت‌هایی مانند Cassini مشاهده شده‌اند.
اورانوس و نپتون: شفق‌هایی در این سیارات غول گازی گزارش شده‌اند، هرچند داده‌ها نسبتاً محدود و بر پایه اندازه‌گیری‌های فضاپیماها و رصدهای رصدخانه‌ای است.
البته سیاره زهره نیز شفق دارد، اما میدان مغناطیسی آن بسیار ضعیف و تقریبا در حد صفر است. در حالی که شفق‌های قطبی زمین و سایر سیاراتی که در پاسخ درست به آن‌ها اشاره شده‌است عمدتاً ناشی از تعامل ذرات باردار با میدان مغناطیسی آن‌ها هستند، شفق‌های زهره زمانی تشکیل می‌شوند که باد خورشیدی مستقیماً با جو سیاره تعامل می‌کند. این تعاملات می‌تواند باعث ایجاد نورهای کم‌رنگی شود که شکل و شدت آن با شفق‌های زمینی فرق می‌کند.
به طور کلی، جو غلیظ و غبارآلود زهره بسیار ضخیم است که غالب آن را دی‌اکسید کربن تشکیل داده است و همچنین مقدار زیادی اکسیدها و ذراتی دارد که در تعامل با پرتوهای فرابنفش و ذرات باردار خورشید (بادهای خورشیدی) آن‌ها را به نور تبدیل می‌کنند. بنابراین، شفق‌های زهره در نتیجه تعامل ذرات باد خورشیدی با جو سطحی آن ایجاد می‌شوند، نه به دلیل برهم‌کنش با میدان مغناطیسی داخلی سیاره (مانند زمین).
شفق‌های ناهید عمدتاً به واسطه یون‌ها و مولکول‌های موجود در سطح بالای جو ایجاد می‌شوند که توسط بادهای خورشیدی و تابش فرابنفش تحریک می‌شوند. با توجه به ضعیف بودن میدان مغناطیسی، شفق‌های زهره از نظر مکانی و زمانی متفاوتند و به جای دسته‌های پهن و روشن مثل شفق‌های قطبی زمین، به صورت لکه‌های روشن در ناحیه‌ای نزدیک به قطب‌های این سیاره قابل مشاهده‌اند.
در کل، سیاره ناهید شفق قطبی دارد، اما ساز و کار تولید آن با شفق‌های زمینی متفاوت است.
#رصدخانه_دانشکده_علوم_دانشگاه_فردوسی_مشهد
@FUMObservatory