رفیق عزیز، به نظرت چند نفر در این دنیا
ما را آن‌طور که واقعاً هستیم می‌شناسند،
نه آن‌طور که یاد گرفته‌ایم خودمان را نشان
بدهیم؟

سلام به تو!
گاهی آدم سال‌ها با دیگران زندگی می‌کند، اما هنوز کسی پیدا نشده که بداند چرا از بعضی چیزها می‌ترسد، چرا در برابر بعضی اتفاق‌ها سکوت می‌کند یا چرا موضوعی که برای دیگران ساده است، برای او این‌همه اهمیت دارد. شاید شناختنِ یک انسان، بیشتر از آن‌که به پرسیدن نیاز داشته باشد، به دقت‌کردن احتیاج دارد؛ به دیدنِ تفاوت میانِ حرفی که می‌زند و تصمیمی که می‌گیرد، به فهمیدنِ دلیلِ رفتارش، پیش از آن‌که درباره‌اش حکم صادر کنیم. من همیشه فکر می‌کنم دنیا اگر کمی کمتر برای قضاوت‌کردن عجله داشت، آدم‌ها مجبور نبودند این‌همه وقت صرفِ دفاع‌کردن از خودشان کنند. این نامه را برایت نوشتم، بی‌آن‌که ادعا کنم تو را می‌شناسم یا می‌دانم روزهایت چگونه می‌گذرند. شاید همین صداقت، آغازِ خوبی برای یک آشنایی باشد؛ این‌که پیش از شناختنِ کسی، درباره‌اش داستان نسازیم. خوش باشی، رفیق؛ نه فقط در چشمِ دیگران، بلکه در زندگی‌ای که خودت از نزدیک تجربه‌اش می‌کنی.

با مهر🤍🫧

https://t.me/Ftsdls