Post #2122
165
عصیان همان‌قدر که آدم‌ها را دوست دارم و دردشان قلبم را به درد می‌آورد، دقیقاً به همان اندازه از آن‌ها نفرت دارم و خلوت‌م را بهم می‌زنند. پا برهنه به افکارم می‌دوند، سوال پیچم می‌کنند. من نمی‌خواهم ناراحتشان کنم، ولی خودم را از آن‌ها دریغ می‌کنم.
می‌خواستم بگویم من در خانه‌ام هستم؛ از جهان بیرون خبری ندارم، از دنیای مجازی، احوال‌پرسی‌ها، نه از دوستانم و نه از نزدیکانم، هیچ خبری نیست. نمی‌خواهم راجع به کسی چیزی بدانم. تنها کاری که این روزها به زندگی‌ام اضافه شده، خیاطی کردن است، همین.
- 🕊 3
- ❤ 1