و به نظرم زمانی به بالاترین سطح خودم می‌رسم که مثل درخت‌ها بتونم پناه و زندگی بدم و بعد بتونم رها کنم، بدون این که احساس از دست دادن بکنم. طوری که انگار نه چیزی متعلق به منه و نه من متعلق به چیزی هستم — همه‌چیز متعلق به زندگیه و زندگی متعلق به همه‌چیزه و بابت همین بدون چشم‌داشتی میشه به زندگی خدمت کرد و این‌طوری زندگی کرد. مثل یه درخت.