یکی از هم‌کلاسی هام که به شدت ازش متنفرم،با اسم رمز Y،موهاش رو قرمز رنگ کرده
قرمز جیغ
چتری هاشم بیرون انداخته
و مدیر مدرسه‌مون،با اسم رمز A،هیچی بهش نگفت.
ولی همین،اگه جاش من یا یکی از دوستام بودیم،اعدام شده بودیم
جدی میگم آبرومونو می‌برد
مثلا پارسال دوستم،با اسم رمز J،موهاش رو رنگ قهوه ای روشن کرد،که طبیعی بود و خیلی جیغ نبود،
و روز جشن یلدای مسخره که بود،A اومد تو کلاس و به J با تمسخر گفت
حداقل موهاتو سفید می‌کردی ننه سرما می‌شدی
و بعدش گفت موهاتو دوباره مشکی کن
و یه بار،J به خاطر استرس لبشو گاز می‌گرفت برای همین لبش قرمز شده بود
و وسط کلاس A اونو برد به دستشویی و گفت رژلبتو پاک کن
جدی میگم
دستشو گرفت و قشنگ جلوی معلم و کلاس کشوندتش بیرون
و بعد همین آدما از این حرف می‌زنن که ما همه دانش آموزا رو به یه اندازه دوست داریم و شماها هیچ فرقی با همدیگه ندارید؛
خب ولی واقعا همین‌طوره؟
اینجا خبری از پارتی بازی نیست؟
مدرسه‌مون واقعا از دانش آموزهایی که توانایی مالی بیشتری دارن،بیشتر حمایت نمی‌کنه؟
یا شاید هم این فقط فکر و خیال منه

ولی نه
فکر و خیال نیست
هرجای دنیا هم که بری،با هر آدمی هم آشنا بشی،اون آدم قراره یه سری نقص ها و رفتار های آزار دهنده‌ای داشته باشه که شاید برای خودش طبیعی باشه؛
پول مهمه،درست،در کنار اون هم اگه ادب و سطح تحصیل دانش آموز هم یکی از معیار های سنجش مدیر ها و معاون‌ها باشه،فکر کنم خیلی بهتر میشه
چون اونا کارشون همینه
قرار نیست همه دانش آموزا مثل هم باشن و شماهایی هم که کارتون توی همین زمینه‌ست،خیلی خوبه که یه سری اطلاعات راجع به نوجوانی و دوران بلوغ و همین اراجیف داشته باشید.