𓍯 忘れな草 دوباره همون پوست درخشان و برفی،همون موهای بلند و همون لبخند که این‌همه سال آبل رو مدهوش خودش کرده بود،در چشم‌های آبل منعکس شدن. در اون لحظه هیچ کدوم از افرادی که اونجا ایستاده بودن،برای آبل پشیزی اهمیت نداشتن؛اون فقط داشت به سمت بهشت خودش،دخترک داستانمون،می‌‌رفت.…