نصفه شبی میخوام یه آرزو کنم و میزارم اینجا بمونه
از صمیم قلبم با بغض و گریه آرزو میکنم افرادی که از وقتی چشم باز کردن درگیر مشکلات به خصوص به خصوصصص مشکلات خانوادگی بودن، با بقیه فرق داشتن و هیچوقت نمیتونستن از چیزی که توی دلشون میگذره چیزی بگن، درگیر افسردگی و خوردن قرص و رفتن پیش روانپزشک بودن و کلی چیز دیگه که گفتن نداره من آرزو میکنم این افراد توی زندگیشون موفق بشن؛ به جایی برسن که از اون دردا چیزی یادشون نیاد، اگه‌گذشته و بچگی سختی داشتن زندگی‌ای در آینده داشته باشن که همشو جبران کنه، تک تک اشک‌هایی که ریختن تبدیل به مروارید شه، زخم‌هاشون دیگه درد نداشته باشه، و در آینده کنار کسایی که دوست داشتن خوشبختشون کنن خوشبخت و شاد زندگی کنن و همچنین بتونن از همه ی تروماها رهایی پیدا کنن... حرف زیاده خیلی هم زیاده ولی همینقدر برای گفتن بسه
آرزو میکنم
همین