بر اساس گزارش مک‌کینزی، تنگه هرمز بزرگترین شوک تأمین انرژی در تاریخ بوده است.

در اوج بحران، اختلال در تنگه هرمز، ۱۴ درصد از کل عرضه جهانی نفت و گاز را از بازار خارج کرد.

این میزان، دو برابر شوک‌های نفتی دهه ۱۹۷۰ و بیش از شش برابر تأثیر اوج حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ است.

پیش از بحران، ۹۱ درصد از انرژی که از طریق تنگه هرمز جریان داشت، نفت و ۹ درصد آن گاز بود.

این سیستم عملکردی بهتر از آن چیزی که این آمار نشان می‌دهد، داشته است.

سه سپر حفاظتی، این شوک را جذب کردند، و هیچ‌کدام از این سپرها در سال ۱۹۷۳ در این مقیاس وجود نداشتند:

* ذخایر استراتژیک: آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) در ماه مارس، آزادسازی ذخایر را هماهنگ کرد، و ایالات متحده به تنهایی تعهد داد که ۱۷۲ میلیون بشکه نفت را عرضه کند.
* خطوط لوله جایگزین: خط لوله شرقی-غربی عربستان سعودی به دریای سرخ و خط لوله امارات متحده عربی به فجیره.
* تجارت انعطاف‌پذیر: محموله‌ها تغییر مسیر دادند و پالایشگاه‌ها، انواع نفت خام و تأمین‌کنندگان را تغییر دادند.

این سپرها در حال مصرف شدن هستند.

ذخایر استراتژیک ایالات متحده در پایین‌ترین سطح خود از سال ۱۹۸۲ قرار دارد.

چین در ماه سپتامبر، به میزان بی‌سابقه‌ای بین ۴۷ تا ۵۷ میلیون بشکه نفت را از ذخایر خود برداشت کرد.

خط لوله شرقی-غربی در ماه سپتامبر مورد حمله قرار گرفت، و ماه اکتبر، شاهد بیشترین تعداد حملات به کشتی‌ها در طول جنگ بود.

یک سپر حفاظتی، تنها یک بار از شما محافظت می‌کند.
سوال برای سال ۲۰۲۷ این است که آیا ذخایر قبل از وقوع بحران بعدی، دوباره پر می‌شوند یا خیر.

منبع: موسسه جهانی مک‌کینزی