در شرایطی که دسترسی به اینترنت آزاد در ایران با محدودیت‌های گسترده مواجه است، استفاده از «کانفیگ» و ابزارهای عبور از فیلترینگ برای بسیاری از کاربران به یک ضرورت تبدیل شده است. با این حال، این روش‌ها همواره با ریسک‌های جدی امنیتی همراه هستند که کمتر به آن‌ها توجه می‌شود.

در واقع، هنگام استفاده از کانفیگ، ترافیک اینترنت کاربر از طریق یک سرور واسط عبور می‌کند. این بدان معناست که مالک آن سرور می‌تواند به بخشی از اطلاعات ارتباطی کاربر، به‌ویژه داده‌های جانبی مانند زمان اتصال، الگوی مصرف و نوع سرویس‌های مورد استفاده دسترسی داشته باشد. در صورت استفاده از منابع ناشناس و غیرقابل اعتماد، این خطر افزایش می‌یابد و امکان سوءاستفاده از داده‌ها نیز وجود دارد.

از آنجا که بسیاری از این کانفیگ‌ها از طریق کانال‌ها و منابع غیررسمی توزیع می‌شوند، کاربران عملاً کنترلی بر نحوه مدیریت و نگهداری داده‌های خود ندارند. در چنین شرایطی، رعایت اصول اولیه امنیت دیجیتال—از جمله استفاده از منابع معتبر، پرهیز از کلیک روی لینک‌ها و فایل‌های ناشناس، و اجتناب از انجام فعالیت‌های حساس در بسترهای ناامن—می‌تواند تا حدی از این ریسک‌ها بکاهد.