چرا اصلاح‌طلبان قواعد مذاکره را رعایت نمی‌کنند؟

🔹مذاکره در سیاست خارجی صرفاً به‌معنای نشستن دو طرف پشت یک میز نیست؛ مذاکره زمانی معنا پیدا می‌کند که هر طرف با اتکا به ظرفیت‌ها و اهرم‌های خود، برای گرفتن امتیاز متقابل وارد میدان شود.

🔹با این حال، بخشی از جریان اصلاح‌طلب در مواجهه با موضوع مذاکره با آمریکا، مسیری متفاوت را دنبال می‌کند؛ مسیری که به‌جای تقویت موضع ایران در میز مذاکره، بیشتر بر اثرگذاری بر افکار عمومی داخلی متمرکز است.

ایران را ناگزیر از مذاکره نشان می‌دهند
🔹نخستین مؤلفهٔ این رویکرد، ارائهٔ تصویری از ایران به‌عنوان کشوری است که چاره‌ای جز مذاکره ندارد.

🔹در این چارچوب، مذاکره نه یک ابزار برای تأمین منافع ملی، بلکه به یک ضرورت فوری و اجتناب‌ناپذیر تبدیل می‌شود.

🔹این ادبیات، یک پیام مهم نیز به طرف مقابل منتقل می‌کند؛ ایران تحت فشار قرار دارد و برای خروج از شرایط موجود به توافق نیازمند است.

سیاه‌نمایی و ساختن فوریت کاذب
🔹دومین مسئله، پیوندزدن مذاکرهٔ فوری با آینده کشور است؛ به این معنا که اگر مذاکره سریع انجام نشود، شرایط اقتصادی و سیاسی کشور وخیم‌تر خواهد شد.

🔹بدیهی است تحریم و فشار اقتصادی موضوعاتی واقعی هستند و باید دربارهٔ آنها تصمیم کارشناسی گرفت؛ اما تبدیل این مشکلات به ابزاری برای القای «مذاکره به هر قیمت» مسئلهٔ دیگری است.

نقاط قوت کشور را چرا باید پیشاپیش بی‌ارزش کرد؟
🔹سومین مسئله، نحوهٔ برخورد با مؤلفه‌های قدرت ایران است. برنامهٔ هسته‌ای، توان موشکی و موقعیت ژئوپلیتیکی ایران، از جمله موضوعاتی هستند که در محاسبات امنیتی و مذاکراتی طرف مقابل اهمیت دارند.

🔹در شرایطی که طرف آمریکایی برای رسیدن به توافق دربارهٔ موضوعاتی مانند برنامه هسته‌ای و تنگهٔ هرمز، همچنان بر دریافت امتیاز تأکید دارد، منطقی نیست که در داخل کشور همان ابزارهای قدرت، بی‌اهمیت یا فاقد کارکرد معرفی شوند.

🖼اما مشکل اصلی اصلاح‌طلبان در مذاکرات چیست؟
اینجا بخوانید
@Farsna