‌اصلاح‌طلبان از تسلیم‌طلبی صحبت می‌کنند یا توافق؟

🔹مرز میان «مذاکره» و «تسلیم» را باید در یک نقطه جست‌وجو کرد؛ نسبت میان امتیازهای داده‌شده و امتیازهای گرفته‌شده. مذاکره، فرایندی متقابل است؛ هر طرف بخشی از خواسته‌های خود را روی میز می‌گذارد و در برابر آن، امتیازی متناسب دریافت می‌کند.

🔹اما اگر یک طرف از ابتدا اعلام کند که حاضر است نقاط قوت خود را محدود کند، از ظرفیت‌های راهبردی‌اش عقب بنشیند و حتی پیش از دریافت تضمین معتبر، تعهدات سنگین بپذیرد، این دیگر با تعریف متعارف مذاکره فاصله می‌گیرد.

🔹در ادبیات سیاسی اصلاح‌طلبان اما از واژه‌هایی مثل مذاکره و صلح صحبت می‌شود اما به معنای واقعی تسلیم‌طلبی و حداقل صرف‌نظرکردن از نقاط قوت کشور مدنظر قرار می‌گیرد.

🔹در ماه‌های اخیر، بخشی از جریان اصلاح‌طلب از «مذاکره مستقیم»، «ترک تخاصم»، «صلح» و رسیدن به توافق سخن گفته است.

🔹پیشتر بعد از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه اصلاح‌طلبان در یکی از بیانیه‌های خود نیز پیشنهاد مذاکره جامع و مستقیم با آمریکا، تعلیق داوطلبانهٔ غنی‌سازی و پذیرش نظارت آژانس در برابر رفع تحریم‌ها را مطرح کرد.

🔹در مواضع جدیدتر این جریان نیز رییس دولت اصلاحات از عبارتی چون «صلح شرافتمندانه» و ترک تخاصم سخن گفته است اما این طرف آمریکایی است که به کشورمان جنگ را تحمل کرده است.

🔹اصل مذاکره البته محل مناقشه نیست. مسئله از جایی آغاز می‌شود که مذاکره به هدفی مستقل از تأمین منافع ملی تبدیل شود؛ یعنی صرف نشستن پشت میز مذاکره، فارغ از اینکه چه چیزی داده و چه چیزی دریافت می‌شود، به‌عنوان دستاورد معرفی شود.

🔹این همان نقطه‌ای است که منتقدان این رویکرد از تعبیرهایی مانند «تسلیم‌طلبی» یا «صلح بدون تضمین» استفاده می‌کنند.
اما منتقدان چه می‌گویند؟
🔗در اینجا بخوانید
@Farsna