پیامد دوقطبی‌سازی‌های موهوم برای ایران چیست؟

🔹تقلیل مسائل پیچیدۀ کشور به دوگانه‌هایی مانند «صلح‌طلب و جنگ‌طلب» یا «مذاکره و جنگ»، می‌تواند جامعه را از گفت‌وگوی واقعی درباره منافع ملی، هزینه‌ها و گزینه‌های سیاست خارجی دور کند.

🔹منتقدان این رویکرد معتقدند مذاکره باید ابزار سیاست خارجی باشد، نه تنها راه‌حل؛ همان‌طور که قدرت دفاعی و بازدارندگی نیز نباید معادل «جنگ‌طلبی» تلقی شود.

🔹تجربۀ برجام و خروج آمریکا از آن، بحث دربارۀ تضمین اجرای توافق، امتیاز متقابل و حفظ قدرت چانه‌زنی را پررنگ کرده است. از این منظر، مسئله اصلی نه «مذاکره یا جنگ»، بلکه حفظ قدرت انتخاب و تأمین منافع ملی است.

🔹دوقطبی‌سازی‌های کاذب، به‌جای تقویت انسجام ملی، می‌تواند شکاف‌های اجتماعی را عمیق‌تر کند؛ در حالی که در برابر تهدید خارجی، انسجام داخلی، توان دفاعی، قدرت اقتصادی و دیپلماسی فعال می‌توانند همزمان در خدمت منافع ملی قرار گیرند.

🔹تحلیلگران معتقدند مذاکره زمانی می‌تواند به تأمین منافع ملی کمک کند که از موضع انتخاب انجام شود، نه از سر اجبار و نیاز. تجربه توافق‌های گذشته نیز نشان داده که اصل توافق، بدون ضمانت اجرا و قدرت چانه‌زنی، لزوماً به نتیجه پایدار منجر نمی‌شود.

🔹وقتی افراد و جریان‌ها با برچسب‌هایی مانند «جنگ‌طلب» یا «صلح‌طلب» دسته‌بندی می‌شوند، امکان گفت‌وگوی منطقی درباره جزئیات کاهش می‌یابد.

🔹از نگاه منتقدان دوقطبی‌سازی، جامعه‌ای که بتواند درباره اختلافات خود گفت‌وگو کند و در عین حال بر منافع مشترک ملی تأکید داشته باشد، ظرفیت بیشتری برای مدیریت بحران‌های خارجی خواهد داشت.

@Farspolitics - link