البته نه این که از تنهایی خوشم بیاد ولی خب این کار معمولا به این خاطر هست که حس میکنم تفاوت های زیاد دنیا رو معمولا نمیتونیم ببینیم و همیشه و تمام دنیامون شده یه صفحه ۴ گوش گوشی یا لپتاپ تمام دوستی ها هم همینطور هیچ چیز انگار متفاوت قابل لمس و واقعی نیست اینجوری حداقل یادآوری میکنم به خودم که مثلا جایی در گرینلند پرچمی با علامت خرس قطبی وسط یه جای یخ زده وجود داره که کنارش یه جور مدرسه یا سوله بزرگه که حس بازی سایبریا رو میده ...