کسی که آینه‌ای در غبارْ پنهان داشت
هنوز از دلم ای غم، نرفته برگشتی
خوش آمدی که به برگشتن تو ایمان داشت
همیشه همدمِ تنهایی‌ام، به خاطر تو
چقدر داشتنت، ای غرور، تاوان داشت
دلم چو لاله‌ی غمگین واژگون همه عمر
ز داغ خویش سر غصه در گریبان داشت
چو غنچه لب به سخن وا نکرده پرپر شد
اگر نه داغِ دل من هزار دیوان داشت
چنین که می‌شنوم، مبحث حیات ابدی‌ست
چه خوب می‌شد اگر این کتاب پایان داشت.
-هادی محمد حسنی.