#خبر_علمی
شواهد جدید نشان می‌دهد:
انقراض ششم جمعی ممکن است افسانه‌ای بیش نباشد.

پژوهشی جدید نشان می‌دهد که نرخ انقراض‌ها طی یک قرن اخیر در حال کاهش بوده و فرضیات مربوط به انقراض جمعی در حال وقوع را به چالش می‌کشد.

پژوهشی جدید از دانشگاه آریزونا ایدهٔ اینکه زمین در حال تجربهٔ یک انقراض جمعی با شتاب سریع است را به چالش می‌کشد.

کریستن سابان و جان وینز از دپارتمان اکولوژی و زیست‌شناسی فرگشتی دانشگاه آریزونا با تحلیل داده‌های ۵۰۰ سال گذشته در میان گیاهان و جانوران، دریافتند که نرخ انقراض‌ها در واقع حدود یک قرن پیش به اوج خود رسیده و از آن زمان به بعد کاهش یافته است.

پژوهشگران همچنین اشاره کردند که انقراض‌های پیشین که اغلب برای توجیه پیش‌بینی‌های کنونی استفاده می‌شوند، عمدتاً ناشی از گونه‌های مهاجم در جزایر بوده‌اند، نه تهدید اصلی کنونی که تخریب گستردهٔ زیستگاه است.

برای سال‌ها، گزارش‌های علمی متعددی پیشنهاد کرده‌اند که زمین ممکن است در حال ورود به رویداد انقراض جمعی دیگری باشد. این پیش‌بینی‌ها اغلب بر پایهٔ تعمیم الگوهای انقراض از ۵۰۰ سال گذشته به آینده و فرض شتاب چشمگیر از دست رفتن گونه‌ها استوار هستند.

پژوهشی جدید از کریستن سابان و جان وینز از دپارتمان اکولوژی و زیست‌شناسی فرگشتی دانشگاه آریزونا دیدگاهی متضاد ارائه می‌دهد. یافته‌های آن‌ها نشان می‌دهد که انقراض‌ها در میان گیاهان، بندپایان و مهره‌داران خشکی‌زی به اوج خود حدود یک قرن پیش رسیده و از آن زمان کاهش یافته‌اند. پژوهشگران همچنین اشاره کردند که انقراض‌های پیشین که اغلب برای توجیه پیش‌بینی‌های کنونی استفاده می‌شوند، عمدتاً ناشی از گونه‌های مهاجم در جزایر بوده‌اند، نه تهدید اصلی کنونی که تخریب گستردهٔ زیستگاه است.

نویسندگان استدلال می‌کنند که بسیاری از ادعاها در مورد انقراض جمعی مدرن بر پایهٔ پیش‌بینی‌هایی استوار است که تغییرات در عوامل محرک انقراض در طول زمان را در نظر نمی‌گیرند. کار آن‌ها که در مجلهٔ
Proceedings of the Royal Society of London
منتشر شده، نخستین پژوهش است که نرخ انقراض‌های اخیر، علل و الگوها را در میان گروه‌های گیاهی و جانوری بررسی می‌کند.

برای انجام تحلیل خود، سابان و وینز داده‌های انقراض برای ۹۱۲ گونهٔ گیاهی و جانوری را که طی پنج قرن گذشته ناپدید شده‌اند، بررسی کردند. در مجموع، اطلاعات از نزدیک به ۲ میلیون گونه در این مطالعه گنجانده شده است.

وینز، استاد اکولوژی و زیست‌شناسی فرگشتی، گفت:
«ما کشف کردیم که علل آن انقراض‌های اخیر بسیار متفاوت از تهدیدهایی است که گونه‌ها در حال حاضر با آن مواجه هستند. این امر تعمیم الگوهای انقراض گذشته به آینده را مشکل‌ساز می‌کند، زیرا عوامل محرک به سرعت در حال تغییر هستند، به ویژه در مورد از دست رفتن زیستگاه و تغییر اقلیم.»

انقراض‌های اخیر مستقیم‌ترین شواهد از دست رفتن گونه‌ها را ارائه می‌دهند. با این حال، بسیاری از پیش‌بینی‌ها فرض می‌کنند که این الگوهای گذشته را می‌توان به طور یکنواخت در گروه‌ها، مناطق و محیط‌های مدرن اعمال کرد. یافته‌های آن‌ها این فرض را تأیید نمی‌کند.

سابان، نویسندهٔ اصلی که اخیراً از دانشگاه آریزونا فارغ‌التحصیل شده و اکنون دانشجوی دکتری در دانشگاه هاروارد است، گفت: « انقراض‌های گذشته پیش‌بینی‌کنندهٔ ضعیف و نامعتبر خطر کنونی برای هر گروه داده‌شدهٔ جانوری یا گیاهی هستند.»

نرخ انقراض‌ها در میان گروه‌های گونه‌ای به طور قابل توجهی متفاوت بود. نرم‌تنان مانند حلزون‌ها و صدف‌داران، و همچنین مهره‌داران، بیشترین تأثیر را پذیرفتند، در حالی که گیاهان و بندپایان انقراض‌های ثبت‌شدهٔ بسیار کمتری را تجربه کردند. بسیاری از انقراض‌ها در جزایر ایزوله رخ داد، از جمله جزایر هاوایی. در قاره‌ها، بیشتر از دست رفتن‌ها در اکوسیستم‌های آب شیرین رخ داد. گونه‌های مهاجم عامل غالب انقراض در جزایر بودند، اما از دست رفتن زیستگاه به عنوان عامل اصلی (و همچنان تهدید اصلی) در مناطق قاره‌ای ظاهر شد. شکارچیان و رقبای معرفی‌شده توسط انسان، از جمله موش‌ها، خوک‌ها و بزها، احتمالاً بسیاری از گونه‌های جزیره‌ای را به انقراض کشاندند.

یافتهٔ غیرمنتظرهٔ دیگری این بود که نرخ انقراض‌ها طی ۲۰۰ سال گذشته شواهدی از افزایش ناشی از تغییر اقلیم نشان نمی‌دهد.

وینز گفت: «این به معنای آن نیست که تغییر اقلیم تهدیدی نیست. فقط به این معناست که انقراض‌های گذشته تهدیدهای کنونی و آینده را منعکس نمی‌کنند.»

تیم همچنین دسته‌بندی‌های تهدید مانند «در معرض تهدید»، «در خطر انقراض» یا «کمترین نگرانی» را برای ۱۶۳۰۰۰ گونهٔ ارزیابی‌شده توسط اتحادیهٔ بین‌المللی حفاظت از طبیعت ارزیابی کرد.

ادامه اینجا
https://t.me/FarazTed/44995