فراخبر | عقب‌نشینی در پوشش تهدید؛ راز بازگشت ناگهانی بمب‌افکن‌های آمریکایی از بریتانیا

خروج ناگهانی بمب‌افکن‌های استراتژیک B-1B آمریکا از پایگاه بریتانیایی «فرفورد» و بازگشت اضطراری آن‌ها به خاک ایالات متحده، به سوژه‌ی داغ رسانه‌های جریان اصلی تبدیل شده است.

سی‌ان‌ان این عقب‌نشینی غیرعادی را به «توطئه‌ی تروریستی ایران» گره زده و آن را با بازداشت چند نفر در اطراف پایگاه مرتبط دانسته است؛ روایتی که به‌سرعت با دیوار واقعیت برخورد کرد: پلیس بریتانیا تأیید کرد در ون‌های توقیف‌شده هیچ ماده‌ی منفجره‌ای نبوده و مظنونان آزاد شده‌اند.

در حالی که مارکو روبیو این جابه‌جایی سراسیمه را «روتین» می‌خواند، این آشفتگی در روایت‌ها، پرسش‌های راهبردی جدی‌تری را درباره دلایل واقعی این عقب‌نشینی پیش می‌کشد.

پرسش تعیین‌کننده این است: چرا بزرگ‌ترین ناوگان هوایی تهاجمی جهان، به‌جای تقویت حفاظت پیرامونی، کل دارایی‌های راهبردی خود را هزاران کیلومتر عقب کشیده و به آشیانه‌های داخل خاک آمریکا بازگردانده است؟ آیا ادعای «توطئه‌ی ون‌های خالی»، دلیلی واقعی است یا صرفاً پرده‌ای برای پوشش یک واقعیت ژئوپلیتیک؟

پژوهش‌های راهبردی اندیشکده‌ی معتبر «رند» (RAND Corporation) در حوزه‌ی آسیب‌پذیری پایگاه‌های فرامرزی، کدهای اصلی این رفتار عملیاتی را فاش می‌کنند.

در گزارش تحلیلی این مؤسسه با عنوان «سرمایه‌گذاری هوشمندانه برای تقویت تاب‌آوری پایگاه‌های هوایی فرامرزی» تصریح شده است که دوران «هژمونی مطلق پایگاه‌های ثابت هوایی» به پایان رسیده است.

در دکترین جنگ‌های نوین، تجمع بمب‌افکن‌های گران‌قیمت، کمیاب و غیرقابل‌جایگزینی نظیر B-1B در فرودگاه‌های شناخته‌شده و آسیب‌پذیر برون‌مرزی (Forward Bases)، نه یک مزیت تهاجمی، بلکه یک «تله‌ی مرگ استراتژیک» به شمار می‌رود.

برخلاف فضاسازی رسانه‌های جریان اصلی که همواره با طبل جنگ از «حمله‌ی قریب‌الوقوع» سخن می‌گویند، رفتار لجستیکی پنتاگون روایتی متفاوت را نشان می‌دهد:

۱. آغاز یک درگیری تمام‌عیار، مستلزم انباشت تصاعدی آتش در خطوط مقدم است، نه تخلیه‌ی ضربتی سنگین‌ترین ناوگان بمب‌افکن.

۲. ایالات متحده متوجه شده است که هرگونه ماجراجویی متقارن، خاک کشورهای میزبان پایگاه‌ها را به اهداف مشروع و ویرانگر بدل می‌سازد و لندن نیز تمایلی به پرداخت هزینه‌های فاجعه‌بار یک جنگ منطقه‌ای جدید ندارد.

۳. بازگرداندن این پرنده‌ها به خاک اصلی، نمادی آشکار از بن‌بست در آرایش تهاجمی، تقدم محاسبات بازدارندگی و تمایل پنتاگون به مهار بحران و پرهیز از لغزش به سوی جنگی کنترل‌ناپذیر است.

رسانه‌های مسلط غربی برای جلوگیری از اعتراف به شکنندگی توازن قوا و شکست ابهت بازدارندگی ارتش آمریکا، ترجیح می‌دهند این عقب‌نشینی واقع‌گرایانه را در زرورق یک «توطئه‌ی خارجی دفع‌شده» بسته‌بندی کنند. اما حقیقتِ مادی میدان جنگ روشن است:

بمب‌افکن‌ها نه به خاطر چند ون خالی، بلکه به دلیل ادراک عمیق پنتاگون از توان پاسخ‌گویی سختِ طرف مقابل، به آشیانه‌های امن خود در خاک آمریکا بازگشته‌اند.



آنچه خواندید خلاصه‌ای بود از تحلیل انطباقی ساختار دفاع هوایی برگرفته از گزارش پژوهشی «Investing Wisely to Bolster U.S. Air Bases Against Modern Attack» نوشتۀ کریستوفر لینچ و آلن ویک، منتشرشده در پایگاه پژوهشی اندیشکده‌ی رَند (RAND Corporation). /فراز

@farazdaily