فراگشت | قرارداد فولاد و نفت (۱۹۶۰): چگونه ایتالیا با شکست انحصار کارتل نفت غرب، معجزه اقتصادی خود را رقم زد

در اواخر دهه ۱۹۵۰، ایتالیای ویران‌شده از جنگ جهانی دوم در آستانه جهش صنعتی قرار داشت؛ اما این خیزش با یک مانع ساختاری فلج‌کننده روبه‌رو بود: قحطی منابع هیدروکربوری داخلی و انحصار آهنین کارتل نفتی «هفت خواهران» (کنسرسیوم غول‌های نفتی آنگلوساکسون). سازوکار حاکم بر بازار جهانی به‌گونه‌ای طراحی شده بود که کشورهای فاقد ذخایر استراتژیک، نفت خام را با حاشیه سود انحصاری و با بهایی گزاف از مجاری رسمی غرب خریداری کنند و هیچ دسترسی مستقلی به میادین یا خطوط انتقال مستقیم نداشته باشند. هزینه‌های سرسام‌آور انرژی، تراز پرداخت‌های ارزی رم را تحت فشار مداوم قرار داده و توان رقابت‌پذیری صنایع نوپای این کشور را تحلیل می‌برد.

در چنین تنگنایی، انریکو ماتئی، مدیر وقت شرکت دولتی نفت ایتالیا (ENI)، متوجه شد که تمکین به قواعد تحمیلی کارتل به معنای توقف توسعه ملی و انجماد در مدار وابستگی دائم است. او به‌جای پذیرش انفعالی شروط قدرت‌های مسلط یا اکتفا به گلایه‌های سیاسی، راهبردی چندوجهی بر پایه «تنوع‌بخشی به مبادی تأمین» و «استفاده عمل‌گرایانه از شکاف‌های ژئوپلیتیک» تدوین کرد. ماتئی ابتدا قواعد سنتی امتیازات نفتی ۵۰-۵۰ را که دهه‌ها ابزار استثمار کشورهای تولیدکننده در خاورمیانه و شمال آفریقا بود برهم زد و مدل انقلابی «۷۵-۲۵» به نفع کشورهای میزبان را مطرح کرد تا مسیر نفوذ مستقل به زنجیره بالادستی نفت را بگشاید؛ اما ضربه کاری‌تر او در پاییز ۱۹۶۰ رقم خورد.

در اوج تنش‌های ایدئولوژیک جنگ سرد، ماتئی قراردادی ۲۵۰ میلیون دلاری با مسکو امضا کرد که طبق آن، ایتالیا متعهد شد در طول پنج سال، ۱۲ میلیون تن نفت خام ارزان با تخفیفی حدود ۴۰ درصد نسبت به قیمت‌های دیکته‌شده کارتل از شوروی وارد کند. نکته کلیدی این بود که ماتئی برای پرداخت این حجم عظیم واردات، از ذخایر کمیاب دلاری ایتالیا استفاده نکرد، بلکه معادله را به سمت «تهاتر صنعتی با ارزش افزوده» برد: ایتالیا در ازای دریافت نفت، لوله‌های قطور فولادی ساخت کارخانه‌های داخلی (از جمله مجتمع صنعتی فینسیدر)، لاستیک مصنوعی و ماشین‌آلات پیشرفته پتروشیمی به مسکو صادر کرد.

واکنش واشنگتن، ناتو و کارتل‌های نفتی فوری و سنگین بود. واشنگتن ایتالیا را به نقض انضباط بلوک غرب و ایجاد رخنه امنیتی برای کمونیسم متهم کرد و فشارهای دیپلماتیک شدیدی بر دولت رم وارد آورد. با این حال، ماتئی با انسجام داخلی، پشتیبانی افکار عمومی و حمایت بدنه صنعتی ایتالیا از این تصمیم دفاع کرد؛ چرا که دستاورد این مانور فراتر از ارقام تجاری بود: بهای سوخت برای بخش تولیدی ایتالیا به طور محسوسی کاهش یافت، کارخانه‌های فولاد و صنایع سنگین با سفارش‌های پیوسته فعال ماندند، و زنجیره ارزش پتروشیمی ملی شکل گرفت. این جریان ارزان انرژی، ستون فقرات «معجزه اقتصادی ایتالیا» (Miracolo Economico) در دهه ۱۹۶۰ را پی‌ریزی کرد و شرکت ENI را از یک کارگاه حاشیه‌ای به یک غول چندملیتی انرژی ارتقا داد.

تجربه انریکو ماتئی تصویری روشن از نحوه مواجهه با انسدادهای اقتصادی و محاصره‌های ژئوپلیتیک ترسیم می‌کند. این تجربه نشان داد که در شرایط کمبود شدید ارز و مضیقه منابع، گره‌گشایی نه از طریق تقابل شعاری و نه با تسلیم شدن به انحصار بازار، بلکه با شناخت دقیق نقاط ضعف رقبای جهانی، نقد کردن ظرفیت‌های صنعتی داخلی در قالب مبادلات تهاتری، و اولویت دادن سرسختانه به منافع توسعه‌ای بر تابوهای بروکراتیک رقم می‌خورد. بقای راهبردی زمانی محقق می‌شود که یک کشور بتواند خطوط تنفس اقتصادی خود را فراتر از مسیرهای انحصاری بازتعریف کند.



آنچه خواندید خلاصه‌ای بود از پژوهش‌های تاریخی دانیل یرگین در کتاب «غنیمت: حماسه نفت، پول و قدرت» و اسناد ازطبقه‌بندی‌خارج‌شده وزارت خارجه بریتانیا و خزانه‌داری آمریکا پیرامون بحران تحریم نفتی و توافق رم-مسکو در سال ۱۹۶۰. /فراز

https://www.faraz.ir/000UA9

@farazdaily