این فیلم بهمون نشون می‌ده که بعضی وقتا یه آدم رو با تمام وجودمون دوست داریم، اما بازم مجبوریم ازش جدا بشیم... چون موندن، شاید بیشتر از رفتن بهمون آسیب بزنه.
و اما یه نکته‌ی جالب توی فیلم...

شاید براتون سؤال باشه که چرا زمان حال، همه‌چیز سفید و سیاه بود؟
وقتی آدم با غم و فقدان روبه‌رو می‌شه، انگار یه هاله‌ی خاکستری روی دنیا کشیده می‌شه. انگار رنگ‌ها کم‌رنگ‌تر می‌شن و اون دنیای رنگی‌رنگی‌ای که می‌شناختی، کم‌کم بای‌بای می‌کنه.
ممکنه اون آدم رو دوباره ببینی... ممکنه دوباره خاطرات برگردن و حتی برای چند لحظه فکر کنی همه‌چیز می‌تونه مثل قبل بشه.
اما اون دنیای رنگی قرار نیست برگرده؛ حداقل نه تا وقتی که نپذیری اون رابطه تموم شده و دست از انتظار برای برگشتنش برداری.
بعضی چیزها باید تموم بشن تا بتونیم دوباره زندگی رو ببینیم.
و شاید پذیرش، همون لحظه‌ایه که کم‌کم از دنیای سفید و سیاه، دوباره به دنیای رنگی خودمون برمی‌گردیم. ✨

@Meandfairyland