بیشتر ما "سواد رابطه" نداريم . بلد نيستيم بفهميم دنياى آدمها با هم فرق دارد . توقع داريم كسى كه همراه ماست، مانند خود ما باشد . حاضر نيستيم به نيازها ، خواسته ها و علائق او توجه كنيم . غرور خودمان را بسيار دوست داريم ، اما توقع داريم او غرور و نياز و توقع نداشته باشد .
دركش برای ما سخت است كه او هم دنيايى دارد كه خودش ساخته و آن را صرفا با ما به اشتراك گذاشته است . نه اينكه بخواهد بر اساس خواسته ى ما
دنیایی نو بسازد . بلد نيستيم كنار هم باشيم .
از اکنون به بعد ، بکوشیم تا به دنیای همراهان خود ارج گذاشته و همانگونه با آنها رفتار کنیم که دوست داریم با خودمان رفتار شود .