امروز دانشگاه نرفتم و صبح رو خونه بودم.
کنار خونه ما یه مدرسه ابتدایی پسرونه است.
تو تابستان با خودم میگفتم ای وای کی میخواد سر و صدای این پسر بچه ها رو تحمل کنه و حتما خیلی اذیت کننده خواهد بود.
و امروز نظرم کاملا برگشته.
چقدر از شنیدن صدا و همهمه هاشون
خنده و فریادهاشون
صدای ناظم پشت بلندگو دارم لذت میبرم.
دقیقا صدای زندگی داره پخش میشه.
این صدا یعنی زندگی در جریانه
یعنی کشور در امنیته
یعنی هیچ بیماری نیست
هیچ هراسی نیست
و بچه ها با دل های کوچولوشون که پر از هیجانه، میتونن خیلی خوشحال برن مدرسه.
میتونن مثل مدرسه کنار ما، الان تو زنگ ورزش باشن و کلی ورجه ورجه کنند.
یعنی مامان ها میتونن تو خونه نفس راحت بکشن.

درکل لذت بخشه
کاش همیشه بچه ها شاد باش و برن مدرسه و صدای جیغ و دادشون تو کل خونه ما پخش بشه.

+ مولاااااییی مگه نمیگم بیا سر صف وایساااااا

#خود_نویس