بیست‌‌وچند سالگی من برای رفتن تو زود بود. سی‌وچند سالگی دوستانم برای بی‌تو شدن زود بود. من حالا حسودی میکنم به آن‌ها که پنجاه و شصت سال از عمرشان را در عصر تو گذارنده‌اند. برای آن‌ها که موی سپید توی سرشان دارند. ما سنی نداریم برای دیدن تابوت تو. ما سنی نداریم برای قدم زدن پشت سر تابوت سنگین تو. ما برای گریه بر پیکر چاک‌چاکت زیادی بچه‌ایم. شانه‌های ما برای حمل پیکرت هنوز نحیف است. ما آنقدر جوانیم که دنیای پیش از تو را هیچ‌گاه ندیده‌ایم. تا دنیا بوده، تو همیشه بوده‌ای. ما همانیم که ما را «بچه‌های عزیز من» خطاب می‌کردی. تازه‌تازه خوب و بد را فهمیده بودیم. تازه داشتیم می‌فهمیدیم که چه گران‌نعمتی بر سرمان است. افتاده بودیم جلو و سنگت را پیش همه به سینه می‌زدیم. حرص می‌خوردیم از توهین‌ها به تو؛ می‌نوشتیم، بحث می‌کردیم، دعوا می‌کردیم. در دنیای عیش‌ونوش‌ها و بی‌وطنی‌ها، ما آدم تو بودیم. ناگهان صبح یک روز سیاه زمستانی تصمیم گرفتی که بروی. حالا ما یتیمانی جوانیم خیره بر تابوت تو. در فکر اینکه سال‌های بی‌تو را چگونه باید زیست. ما زندگی در دنیای بدون تو را بلد نیستیم. نباید می‌رفتی عزیزم…
حس میکنم توی دوره ای که سر صف "رهبرِ من طلایه دارِ لاله هایی،امیدِ قلبِ عاشقایی" رو میخوندیم و با همون سن کممون یهو اشکامون میریخت گیر کردم. یعنی چی که الان...
https://t.me/faash10/3991 راستشو بگم نه. بعضی وقتا این که آقا دیگه نیست برام عادی میشه،بعد یهو به خودم میام میگم حواست هست کیو دیگه نداری؟همون که پارسال اینموقع اصلا فکرشم نمیکردی حتی یه لحظه نباشه،الان اینطوری غم نبودنش نشسته رو پوست و استخونت
