من واقعا که هستم؟ احتمالا تکرار همان آدم‌هایی که قبلا بوده‌اند و حالا حتی زمین هم استخوان‌هایشان را به خاطر نمی‌آورد‌. بعدها که برای همیشه دراز می‌کشم، بعدها که احتمالا هفته‌ای، ماهی، سالی کسی بالای سرم می‌آید و چند شاخه گل روی شکمم قرار می‌دهد و برایم آرزوی آمرزش می‌کند، کاش بعد از انجام آن تشریفات بامزه آدم‌ها، یک نفر جوری که دیگران نفهمند، جوری که فقط خودش بشنود و زمین از زمین بپرسد: او واقعا که بود؟