یا مثلا در شاهنامه وقتی صحبت از مرگ و کشته‌شدن سیاوش، پهلوان نامدار و جوانمرد ایرانی میشه، فردوسی بزرگ به سوگواری و مویه و گریه کردن ایرانیان اشاره میکنه که تمام ملک ایران، سراسر گریه و اشک جامه‌دریدن شد؛ نه رقص و کف و دف و قر و قمیش!
«برفتند با مویه ایرانیان
بدان سوگ بسته به زاری میان
همه دیده پرخون و رخسار زرد
زبان از سیاوش پر از یادکرد»
Post #3805
77
Forwarded from عجم علوی | مهدی مولایی