از ایران باستان تا امروز، الگوی سوگواری ایرانیان بر پایه مویه و جامه‌دریدن و گریهٔ جمعی بر پیکر و مزار درگذشته‌‌ها بوده. چه در سنت‌های پیشا‌اسلامی مثل زرتشتی‌گری و چه بعد از ورود اسلام ، مزار شخص تازه در گذشته محل اندوه و حرمت بوده و بشدت احترامش حفظ می‌شده.
حتی تو آیین‌های کهن‌تر و متون اصیل ادبیات فارسی درباره مراسم‌های سوگ قهرمانان، مثل سوگواری‌های اشاره شده در شاهنامه بعد از کشته شدن سیاوش یا سهراب، واکنش اصلی بازمانده‌ها، سوگ آیینی و گریه و خاک بر سر ریختن بوده.
«همی ریخت خون و همی کند موی
سرش پر ز خاک و پر آب روی»
حتی با آیین و فرهنگ اصیل ایرانی بیگانه‌‌اید و با مزخرف ترین آهنگ‌ها بر جمجمه کشتگان پایکوبی می‌کنید. سراسر ادایید و بی اصالت!
Post #3804
75
Forwarded from عجم علوی | مهدی مولایی