‌فرزندخواندگی یا ربودن فرزند دیگران رفتارهای مختص به انسانها نیست. این رفتار تقریبا در بین همه ی جانداران دیده شده است، هر چند که پذیرفتن فرزند یک جانور دیگر، چه متعلق به گونه ی خود یا گونه ای دیگر، هزینه ی فرگشتى بالایی در بردارد و با اصل تولید مثل برای انتقال ژن همخوانی ندارد.

مثلا پنگوئنهای ماده سالی تنها یک تخم میگذارند و هر دوی پدر و مادر باید در گرم نگه داشتن تخم و سیر کردن جوجه همکاری کنند. با توجه به شرایط سخت آب و هوایی و احتمال شکار شدن توسط شکارچیانی همچون عقاب، احتمال از دست دادن جوجه بسیار بالاست. مادرانی که جوجه ی خود را از دست میدهند، به دنبال فرزند جدید، جوجه ی ماده های دیگر را سرقت میکنند. گاه یک پنگوئن مادر باید با لشگری از ماده های داغدیده در بیفتد تا جوجه ی خود را از ربوده شدن توسط آنها نجات بدهد.

دلایل مختلفی برای این رفتار میتوان ارائه کرد:
یک فرضیه آن است که پرستاری از فرزند به ماده ها کمک میکند که به طور منظم تخمک گذاری کرده و دوباره برای تولید مثل آماده شوند.
دلیل احتمالی دیگر این است که مادران بلافاصله پس از تولد فرزند، از نظر فیزیولوژیکی آماده مراقبت از جوجه و یا توله خود هستند. در غیاب نوزاد اصلی، این تغییرات هورمونی و انگیزه مراقبت به نوزاد دیگران معطوف میشود و منجر به تصرف آن نوزاد میگردد.
دلیل آخر اینست که در برخی گونه ها، فرزندخوانده ها برای اسارت و بردگی ربوده میشوند. نمونه ی معروف آن مورچه های گروگان گیر (Kidnapper Ants) هستند که پیله های مورچه های دیگر را دزدیده و از فرزندان جدید برای خود کارگر میسازند.


@explorermindset 🌐 ذهن کاوشگر