برای قرنها صحبت از پریود زنان تابو بود.
پریود دوره ای از فیزیولوژی زنان است که مردها نمی خواستند در موردش بدانند و یا با آن در بستر روبرو شوند. آن هم در جوامع مسلمان که زن پریود آنقدر کثیف و ذلیل است که حتی خدا هم حاضر به دیدار او نیست و او را از عبادت و حضور در مکانهای مقدس منع کرده است.

حالا چند دهه است که گفتمان پیرامون پریود زنان تغییر کرده است. با ظاهر شدن زنان در عرصه های مختلف اجتماعی و بازتر شدن فضای مدیا، حالا در مورد سیکل قاعدگی زنان، روشهای حفظ بهداشت آن و علایم جسمی-روانی پیش قاعدگی (معروف به سندرم PMS) صحبت میشود. به زنها گفته میشود که نسبت به تغییرات هورمونی و کج خلقی پیش از قاعدگی آگاه باشند، و به مردها توصیه میشود که این تغییرات را به رسمیت بشناسند و نسبت به پارتنرشان ملایمتر رفتار کنند.

اما همچنان هستند مردانی که از فراز قله های سربلند و بی عیب مردانگی شان به این اطلاعات جدید نگاه میکنند و سعی دارند ازین گفتمان برای سرکوب زنان استفاده کنند.

دوستی در یک جمع ایرانی خاطره ای تعریف میکرد از همکاری که با ۷ زن کار میکرده و از روی خلق و خوی ایشان تاریخ پریود هر ۷ زن را از حفظ بوده است. به ایشان گوشزد کردم که این یک نگاه جنسیت زده است. زنان هم میتوانند در محیط کار حرفه ای برخورد کنند و اجازه ندهند مسائل شخصی بر تواناییها و پرفورمنس آنها تاثیر بگذارد. اگر زنی قاطعانه نظر مخالفش را ابراز میکند و یا از رفتار و عملکرد همکار مردش ناراضی است، به این معنا نیست که حتما پریود است و پاچه میگیرد. اینکه مردان فکر کنند PMS مثل آبله مرغان غیرقابل کنترل است و به اشتباه هر موقعیت چالش برانگیز را به فیزیولوژی زنان نسبت بدهند، باعث میشود زنان در محیط کار جدی گرفته نشوند و تصمیمات آنها بر اساس هورمون و احساسات قلمداد شود تا دانش و تجربه ی حرفه ای آنان.

البته ایشان به راحتی حرف مرا نپذیرفتند و در جواب سوال من که پس نوسانات مودی مردان به چه ربط دارد؟ اظهار داشتند که حتما به پریود و اخلاق همسرشان. آخر سر هم به شوخی به من گفتند نکنه خودت هم PMS هستی؟! آفتاب آمد دلیل آفتاب...

این البته موضوعی جدید و مختص مردان خاورمیانه نیست. زنان در جوامع غربی نیز، شاید به مقدار کمتر، ولی همچنان سالهاست که دارند با نگاههای جنسیت زده ازین دست میجنگند. در جریان انتخابات ۲۰۰۸ امریکا و نامزدی هیلاری کلینتون، مجری فاکس نیوز از مارک رودوف، نویسنده کتابهای انگیزشی برای مردان و مدیران، پرسید: به نظر شما حضور یک زن در کاخ سفید چه جنبه منفی دارد؟ و رودوف با خنده ی تحقیر آمیز پاسخ داد: "منظور شما عواقبی علاوه بر PMS و نوسانات خلقی است؟"
همچنین این موضوع به خوبی در یکی از قسمتهای مجموعه ی طنز The Office (اداره) به تصویر کشیده شده است، وقتی زنان کارمند به مدیر مرد اعتراض میکنند ازینکه هر گاه عصبانی هستند، او از آنها میپرسد آیا پریود هستی؟ و مدیر در جواب اعتراض آنها میگوید: خوب باید بدانم جدی تان بگیرم یا نه!
اینها را بگذاریم کنار تبلیغات یک شرکت شیر امریکایی که با به تصویر کشیدن مردان بیچاره ای که با قیافه های مستاصل قبول کردند هر کار بکنند غلط است و همیشه تقصیر با آنهاست، محصولاتش را به عنوان درمانی برای رفتارهای غیر قابل کنترل و بی منطق زنان در طول PMS معرفی کرد. واکنشها به این تبلیغات سکسیستی به حدی بود که کمپین آن متوقف شد.

همه این نتیجه گیریهای مردانه در حالیست که تنها درصد کمی از زنان (کمتر از ۵ درصد) علائم بارز پیش از قاعدگی دارند و حتی در بین آنها نیز نشانه ‌های روانی و جسمی PMS از زنی به زن دیگر متفاوت است.

گلوریا استاینم (Gloria Steinem) ژورنالیست و یکی از رهبران جنبش فمینیسم در دهه ۶۰ آمریکا مینویسد:
"اگر در ابتدای چرخه قاعدگی، وقتی که هورمون زنانه استروژن و پروژسترون در کمترین سطح خود قرار دارند، زنان قرار باشد کمتر عقلانی و بیشتر عاطفی رفتار کنند، پس چرا نگوییم که در آن چند روز رفتار زنان شبیه ترین حالت به رفتار مردان در کل ماه را دارد؟"


@explorermindset 🌐 ذهن کاوشگر