سندرم استکهلم

سندرم استکهلم یک نوع عارضه روانی است که در آن گروگان هنگام اسارت به گروگان گیر خود احساس وابستگی پیدا کرده و با او متحد میشود. این حس دلبستگی در حدیست که شخص اسیر از کسی که جانش را تهدید میکند، دفاع کرده و با علاقه و اختیار خودش را تسلیم او می‌کند.

اصطلاح سندرم استکهلم اولین بار در سال ۱۹۷۳ پس از یک سرقت بانکی در سوئد که در آن ۴ نفر گروگان‌ گرفته شده بودند، در رسانه ها استفاده شد. گروگان ها پس از آزادی از گروگان گیران خود دفاع کرده و قبول نمیکردند که علیه آنها در دادگاه شهادت دهند. موارد مشابه در قربانیان خشونت خانگی، سواستفاده جنسی، قاچاق انسان، زندانیان جنگ، اعضای فرقه های مذهبی و افراد تحت فشار سیاسی نیز گزارش شده است.

از بعد روانشناختی، سندرم استکهلم را نوعی "مکانیسم دفاعی نفس تحت استرس" میدانند که در نتیجه غریزه بقا به وجود می آید. توماس استرنتز پژوهشگر در زمینه رفتارشناسی جنایی در اینباره میگوید: "نیاز قربانی به زنده ماندن قوی تر از انگیزه ی او برای نفرت از شخصی است که برای او بحران ایجاد کرده است."

@explorermindset 🌐 ذهن کاوشگر